De wind kiest enkele slachtoffers.
Zij zijn, niet toevallig, machtswellustelingen.
De wind veegt hen op een hoop en gooit hen in afvalcontainers.
Later zegt men dat niemand het recht had om deze mensen weg te vegen.
“Dat weet ik,” zegt de wind, “maar ik ben de wind. Zij bevinden zich nu in het eeuwige Niets. Daar horen ze thuis.
Zelfs hun as is verdwenen.
Die heb ik weggeblazen.”
ANDEREWOORDEN 