Ik herinner me de laatste uren van luwte, twee eeuwen geleden
en de grootste storm aller tijden.
Ik herinner me de ijsbergen op het zuiderse vasteland
en de metershoge sneeuw
en de hagelbollen groter dan voetballen
en de aarde, onherkenbaar
en de mens, schuilend in onderaardse gangen, als een solitaire mol die zich voedde met bevroren aarde.
Ik herinner me de regenbuien die drie jaren duurden, tot de aarde een oceaan was,
tot al het water begon te verdampen en de zon eindelijk haar hitte temperde.
Op een dag besliste ik om de tijd te isoleren.
Links en rechts metselde ik een muur en liet ik de tijd binnen haar wanden dansen.
Uren werden dagen, jaren werden minuten.
Binnen de muren liet ik bomen zowel kaal als groen.
Ik maakte bloesems en rijpe appels.
Ik maakte een kind dat groter werd en weer kleiner.
Daarna blies ik de muren omver.
Ik liet de chaos”
Dit was het laatste deel van de Gedachtesprongen van de wind.
De witruimtes en de soms ontbrekende punten en komma’s zijn bewust.
ANDEREWOORDEN 