ANDEREWOORDEN

De wind neemt me op de schouders.
De oceaan, Brazilië, de wouden, de papegaaien. We scheren over de watervallen en voort.

We landen op een verlaten strand.
De laatste stralen van de dag verwarmen me.
Aan de horizon zie ik een stip.
“Ja,” zegt de wind.
“Waarom zeg je dat?” vraag ik.
“Ja, hij zit op dat schip,” zegt de wind.
“Weet jij wat ik denk?” vraag ik.
“Ik weet dat.”
Ik blijf kijken.

“We zullen zien. Afspraak over tweehonderd jaar.”

De wind zucht.

De wind blaast.

De rokjes bollen.

“Het is een maskerade,” zegt hij.

De natuur is zwart.

Plots, een groene stengel.
Plots, een tweede.

De wind speelt met het nieuwe groene.

De wind speelt met het vuur en wakkert het aan.
Hij zegt: “Het is de schuld van de landen en steden. Ik deed wat zij wilden.”

De wereld staat in lichterlaaie.
Landen en steden zijn niet meer.
De wind blaast en doet het vuur dansen.
Even later zijn ook de rivieren en zeeën zwart.
De wind raast over het zwarte water.
De wind raast over de zwarte aarde.

Aquarellen van Heidi Simons, beide naar foto. Dank je, Heidi!

De wind kiest enkele slachtoffers.
Zij zijn, niet toevallig, machtswellustelingen.
De wind veegt hen op een hoop en gooit hen in afvalcontainers.

Later zegt men dat niemand het recht had om deze mensen weg te vegen.

“Dat weet ik,” zegt de wind, “maar ik ben de wind. Zij bevinden zich nu in het eeuwige Niets. Daar horen ze thuis.

Zelfs hun as is verdwenen.

Die heb ik weggeblazen.”

…

De volgende ochtend merk ik dat de wind woord hield; de fabriek is geen fabriek meer.
 – vrouwen met kleurrijke sjaals
 – veel glas in lood
 – het kale plein is nu een veld vol wilde bloemen.

Een van de fotografen legt het vast: de kleuren, de blauwe einder.

De wind vindt het niks overdreven. Het volledige beeld moet in onze geheugens gegrift blijven.

Ik begrijp hem niet.

“Als je geluk hebt, zal jouw tijd ooit komen,” zegt hij.
Hij steekt een verhaal af over paardenbloemenpluizen en over andere lichtgewichten.

“Klaprozen,” zegt hij.

De wind vertelt dat hij zes boeken heeft en dat hij die koestert.

Hij zit in de hemel, in een hoek van een grote kamer, en bladert door een van de boeken.

“Bij iedere lezing ontdek ik nieuwe dingen,” zegt de wind.

Hij leest een paragraaf voor.

“Mooi,” zeg ik.

“En? Heb je het gehoord?” vraagt hij.

“Wat?” zeg ik.

“Het geluid in dat boek.”

“Nee, niet gehoord.”

“Je moet beter luisteren,” zegt de wind.

Hij kijkt me recht in de ogen zoals enkel de wind dat kan en zegt dat hij het boek nog tientallen keren zal lezen.

De wind is gaan liggen.
Een jongen zit in een klaslokaal, hij kijkt door het raam.

De meester vraagt hem waarom hij steeds zit te dromen, de jongen weet het niet en haalt de schouders op, maar dan, toch, weet hij het wel en antwoordt hij dat hij meer van het uitzicht geniet dan van de woorden van de meester.

De meester zegt dat de jongen een eeuwige dromer zal blijven en dat hij in dit leven nooit iets zal bereiken.

“Wat moet ik bereiken?” vraagt de jongen.

De meester antwoordt niet.

De jongen laat zijn blik rusten – de wind die is gaan liggen.

“Ik hou van de wind, zelfs als hij stil is,” zegt de jongen.