ANDEREWOORDEN

De wind speelt met het vuur en wakkert het aan.
Hij zegt: “Het is de schuld van de landen en steden. Ik deed wat zij wilden.”

De wereld staat in lichterlaaie.
Landen en steden zijn niet meer.
De wind blaast en doet het vuur dansen.
Even later zijn ook de rivieren en zeeën zwart.
De wind raast over het zwarte water.
De wind raast over de zwarte aarde.

Aquarellen van Heidi Simons, beide naar foto. Dank je, Heidi!

De wind kiest enkele slachtoffers.
Zij zijn, niet toevallig, machtswellustelingen.
De wind veegt hen op een hoop en gooit hen in afvalcontainers.

Later zegt men dat niemand het recht had om deze mensen weg te vegen.

“Dat weet ik,” zegt de wind, “maar ik ben de wind. Zij bevinden zich nu in het eeuwige Niets. Daar horen ze thuis.

Zelfs hun as is verdwenen.

Die heb ik weggeblazen.”

…

De volgende ochtend merk ik dat de wind woord hield; de fabriek is geen fabriek meer.
 – vrouwen met kleurrijke sjaals
 – veel glas in lood
 – het kale plein is nu een veld vol wilde bloemen.

Een van de fotografen legt het vast: de kleuren, de blauwe einder.

De wind vindt het niks overdreven. Het volledige beeld moet in onze geheugens gegrift blijven.

Ik begrijp hem niet.

“Als je geluk hebt, zal jouw tijd ooit komen,” zegt hij.
Hij steekt een verhaal af over paardenbloemenpluizen en over andere lichtgewichten.

“Klaprozen,” zegt hij.

De wind vertelt dat hij zes boeken heeft en dat hij die koestert.

Hij zit in de hemel, in een hoek van een grote kamer, en bladert door een van de boeken.

“Bij iedere lezing ontdek ik nieuwe dingen,” zegt de wind.

Hij leest een paragraaf voor.

“Mooi,” zeg ik.

“En? Heb je het gehoord?” vraagt hij.

“Wat?” zeg ik.

“Het geluid in dat boek.”

“Nee, niet gehoord.”

“Je moet beter luisteren,” zegt de wind.

Hij kijkt me recht in de ogen zoals enkel de wind dat kan en zegt dat hij het boek nog tientallen keren zal lezen.

De wind is gaan liggen.
Een jongen zit in een klaslokaal, hij kijkt door het raam.

De meester vraagt hem waarom hij steeds zit te dromen, de jongen weet het niet en haalt de schouders op, maar dan, toch, weet hij het wel en antwoordt hij dat hij meer van het uitzicht geniet dan van de woorden van de meester.

De meester zegt dat de jongen een eeuwige dromer zal blijven en dat hij in dit leven nooit iets zal bereiken.

“Wat moet ik bereiken?” vraagt de jongen.

De meester antwoordt niet.

De jongen laat zijn blik rusten – de wind die is gaan liggen.

“Ik hou van de wind, zelfs als hij stil is,” zegt de jongen.

“Volgens mij is de wind onaantastbaar.”

“Maar we kunnen hem voelen.”

“Ja. Toch is hij onaantastbaar. En hij is sterk. En ik hou van dat voelen.
Ik sta op de golfbreker. Kan ik hem ergens beter voelen dan hier? Hij raakt me in de kleinste porie. Hij brengt de adem van alle mensen, dieren, bomen en planten tot bij mij. De leeuw. De iep. De – hoe heet die boom ook weer? De es. De hamster, de stokroos.
De adem van de stokroos raakt me.”

“Je praat in jezelf, hardop. Je bent niet hier, niet echt.  ”

“Nee. Ik sta op de golfbreker. Ik voel de wind en het zout, de adem van het zout.”

“Zout ademt niet.”

“Zout ademt.”

Het is de wind, de wind, de eeuwige wind.

Hij draait en keert, hij neemt de bomen mee op zijn reis en splijt de stammen als hij honger heeft.

In een ander leven drinkt hij uit de rivieren, volgt hij zalmen en baarzen, keert hij zijn blik naar de hogere lucht en de zon.

Nu: er is sprake van een verduistering.
De wind begrijpt het niet, hij probeert het licht te keren maar het verdwijnt – de maan is sterk.

Daarna: klatergouden van licht, van stralen, het licht wordt herontdekt.

Later: de wind rust, hij hoeft zijn gelaat niet meer naar de vogels te wenden. Hij weet dat deze zon blijft tot zij de andere kant van de aarde verkiest en dat zij dan terugkomt, en komt, en komt.

En het is de wind.

En het is de Dageraad.

“Vandaag heet ik Boreas. Ik kom uit het noorden.

Mijn kracht is groot.

Ik stuur mensen richting huis, ik draag hen mee in mijn romp.

We zijn bijna boven de Noordzee.

Ik adem in en uit.

Het is niet ver meer.

Ik wacht op de stroming.”

De wind laat zeventien dagen voorbijgaan.
Hij keert terug naar het strand en speelt met het zand.

Hij richt het woord tot een groep van dertig zandkorrels.
Zij gieren het uit.

De wind valt stil.
De zandkorrels wachten.

De wind herneemt.
De zandkorrels lachen en dansen.

De wind valt stil en herneemt, nogmaals.
De zandkorrels applaudisseren.

De wind maakt een buiging.
De zandkorrels buigen mee.