STILLETJES

Uitgerekend op dat moment kwam ik Rimbaud terug tegen. Groen. Het kwam als een donderslag bij heldere hemel. Enkel groen. Ik ging op zoek naar de andere kleuren en ik dacht ‘wie zoekt, die vindt,’ maar dat was natuurlijk niet waar. Ik staakte het zoeken.
Drie dagen later was daar plots het gele.
Nog een dag later het blauwe.
Dezelfde dag ook nog het rode.
Enzovoort.
Weet je, de kleuren deden me stilletjes lachen. Ik bekeek de verzameling nauwkeurig en besliste om ze in mijn kubussen te gebruiken. Negen, natuurlijk. Ze stonden me al langer dan vandaag op het lijf geschreven. Het zou een spel van lichte en donkere kleuren worden, van licht en van schaduw, van alle schakeringen.
Lol.
Niks anders.
Kleuren, en het spel van het licht.
En nu is het jouw beurt.

MEER LUCHT


camille-pissarro-1898-place-du-theatre-francais-oil-on-canvas-72-4-x-92-6-cm-los-angeles-county-museum-of-art-caCamille Pissarro, 1898 Place du Theatre Français, Los Angeles County Museum of Art, CA. Via Poul Webb


Maar dit is anders.
Hoezo, anders?
Gewoon. Anders. Net of er zit meer lucht in de lucht. Ik kan beter ademen. En ik zie meer en beter. Alles smaakt beter. Intenser. Ik voel me er ook beter door.
Door wat?
Door dat gevoel.
Ja maar, welk gevoel?
Dit andere.
Ja, zeg. Ben je verliefd?
Nee.
Vrolijk?
Nee.
Gewoon blij?
Ja, toch wel. Een beetje blij.
En hoe komt dat dan?
Ja, dat weet ik dus niet. Door de lucht, ha.
De lucht in de lucht?
Ja, dat moet wel.
Meer ruimte?
Nee. Maar zo voelt het wel.
Minder mensen?
Nee. Meer zelfs. Door die wegomlegging.
Ja. Druk hé?
Ja, druk, veel te druk.
Maar toch krijg je meer lucht.
Yes. Veel meer.
De lucht in de lucht. Tja.
Ja, tja.

De afbeelding bij de tekst is willekeurig.

EN OOK: MIJN NAAM IS ‘IK WEET HET NIET’.

Want:
Ik weet niet dat vogels de vruchten van de bomen stelen.
Ik weet niet dat zij het mos uit de dakgoten pikken, en het lukraak droppen.
Noch weet ik, dat de zwermen rakelings en bijna angstaanjagend over de daken scheren.

En ook: Ik weet niet dat piepkleine kikkers aan de rand van het bos springen.
Ik weet niet dat er een beek is.
Niet dat er een autostrade door datzelfde bos loopt.
Niet dat een vliegveld vlakbij is.

En:
Ik weet niet dat er een Erdogan bestaat.
Niet dat er, elders, een nieuwe president zal heersen – mensvreemd, zelf een monster.
Niet dat er ginds, onder en achter en tussen al die rijkdom, toch armoede is.
Niet dat er weer een agressieve nieuwe ziekte opduikt. Bijvoorbeeld, om eens iets anders te noemen.

Ik weet ook niet dat er weer twee, vier, acht, zestien, tweeëndertig, vierenzestig, honderdachtentwintig, tweehonderdzesenvijftig, vijfhonderdentwaalf nieuwe doden vielen.
Noch dat de huidige president het kernwapenarsenaal heeft laten uitdijen.
Noch dat de doodstraf nog bestaat, of opnieuw zal bestaan.

Nee, ik weet het niet, van de zoveel rijksten der rijken.
– van hun nieuwe oprit naar hun kasteel.
– van hun nieuwste luxewagens, ook elektrisch, natuurlijk, mét premie.
– van hun kleedjes en mantels en pakken en dassen en schoenen van tientallen en honderden duizenden.
– van hun vijf verspreide verwarmde zwembaden, maal zoveel.

Dus nee, ik weet het niet. Ook niet
– dat tonnen en tonnen plastiek in de oceanen.
– dat de oesters en de mosselen en alle vis, ja, ja, inderdaad.
– dat het erger is dan het toenmalige kwik in enkele appelsienen.
– maar is het zo erg? Ja? Nee? Want ik, ik weet het niet.

Zo.
Dus.
Ik stap in mijn wagen en rijd naar de dichtstbijzijnde supermarkt en ik koop wat fruit en groenten in hun verpakkingen van deze moderne wereld. En ik zoek naarstig mijn allerbeste en unieke en enige goed functionerende wasmiddel, en ik weet niet van het schuim, en wat het met onze aarde deed, doet en zal doen. En ik slik stik steek wat batterijen in mijn boodschappentas want die hebben we straks of morgen of overmorgen vast en zeker weer nodig. En ik slik stik steek nog een zak snoep en nog een pak boter en margarine. En ik moet nog wat vlees en ja liefst goed verpakt want het moet toch tot overmorgen. En ik betaal met plastiek en ik slik stik steek stap terug naar mijn wagen en ik praat nog wat met een vriendin met mijn raampje open en de motor draaiend. En de vriendin neemt snel afscheid want ze moet alweer naar huis want het product voor het water van het zwembad, jeweetwel.
Nee, ik weet het niet.

Ik zet de radio aan.
De hoogtepunten van het nieuws.
Nee, ik weet het niet.
Ik verander van zender.
Sportberichten.
Ik verander van zender.
Muziek.
Ik luister naar het nieuwste van het nieuwste.
Die cd moet ik, moet ik hebben.

OFF & OFF

KIEFER THE MORGENTHAU PLAN

Anselm Kiefer, The Morgenthau Plan, 2012. (herh)
‘I think Beauty is first’ (Anselm Kiefer)
(Photo Credit: Courtesy the Gagosian Gallery, photograph by Charles Duprat, via the Albright-Knox.)

 

‘Nee Jef, ik heb er genoeg van.’
‘Maar waarom, Nikki?’
‘Daarom Jef.’
‘Nikki, serieus. Leg me uit waarom. We zijn vrienden.’
‘Ik heb er genoeg van, Jef. Het is welletjes geweest.’
‘Maar het was toch mooi, Nikki?’
‘Ja, Jef, het was mooi. Soms zelfs erg mooi. Mooie dingen, ook. Maar het is gedaan.’
‘Oké, Nikki. Jij beslist. Maar toch is het jammer en ik zal het missen. Jij zelf ook.’
‘Ja Jef, dat weet ik. Maar genoeg is genoeg.’

 

&

 

‘Het moet gedaan zijn, Nikki.’
‘Wat Jef? Dit, Nikki. Dit allemaal.’
‘Hoezo, genoeg, Jef? Dat kan toch niet?’
‘Jawel, Nikki. Het kan perfect. Genoeg is genoeg. De maat is vol, zeg maar.’
‘Serieus, Jef? Meen je het echt? Je zal het missen.’
‘Ja, Nikki. Dat weet ik. Heel erg zelfs.’
‘Ik zal het zelf ook missen, Jef.’
‘Ja, Nikki. Dat weet ik. Kom hier, dat ik je een knuffel geef.’
‘Ik zal huilen hé Jef.’
‘Ik ook, Nikki.’

FIETSEN EN MOTORS

jouw land

 

‘Een mooi vak,’ zei Berto. ‘Maar het zal je moeite kosten wat te doen te vinden. Fietsen en motors. Die eten ’s winters niet, zoals paarden en wij. Je zou dubbel zoveel werk kunnen doen, maar hier begrijpen ze dat niet.’
(Cesare Paves,  Verzamelde romans ‘Jouw Land’, ‘Jouw Land’, II)