VERNIETIG, OF ANDERS

Ze zeggen dat ze haar spullen moet vernietigen en dat ze niet meer mag tekenen.
‘Nee,’ zegt ze. ‘Onmogelijk.’
‘Toch wel,’ dreunen ze, ‘en vanaf vandaag doet u zoals alle anderen. U kijkt enkel nog naar de schermen. Geen tekeningen meer, geen boeken.’
‘Nee,’ herhaalt ze. ‘Onmogelijk.’
‘Mevrouw, de regels zijn veranderd. U heeft geen keuze. Onze schermen, altijd en overal.’
‘Ik denk het niet,’ zegt ze.
‘U moet,’ zeggen ze.
‘Ik moet helemaal niks,’ houdt ze vol.
Maar ze overmeesteren en boeien haar en ze wordt, onder luid applaus van alle anderen, in een zwarte bestelwagen weggevoerd.

(nee, zo wordt het niet, want ze ontsnapt en zal blijven tekenen.)

Advertenties

BROODNODIG

Ja, ja, zeggen ze, het zijn de groeipijnen van de Belgische wijnen maar zo gaat dat.

Ja, ja en dan zijn daar de vele andere bedrijven en de meeste dreunen dat ze winst, winst, winst moeten maken en ze zweren bij nuluurcontracten of bij nog veel minder, maar over de veiligheid en over de mensen wordt eeuwig gezwegen.
Ondertussen? Daar zijn dan de mannen, de vrouwen, de velen die huishuren moeten betalen en zij willen daarbovenop toch ook warmte, en eten, en vakanties, en een telefoon en een tablet of drie, vier, vijf, acht, tien, achtendertig, voor ieder gezinslid.

Dus. (sic)
Dus. (sic)

De arbeiders, de bedienden, de iederenen en allemalen, zij vertrekken iedere ochtend of middag of avond om

bouten en bouten in te draaien
deuren en deuren en muren en muren te verven
vuilniszakken en vuilniszakken in de grote vrachtwagens te dumpen
kleine lettertjes en kleine lettertjes uit de formulieren te pluizen
cijfers en cijfers in kolommen te gieten
die later dan weer te ontrafelen
postzegels te kleven en stémpels te zetten
marketingstrategieën te bepalen
daar eerst een uur en nog een uur en nog een uur en nog vele andere uren over te vergaderen
over kleuren te beslissen
quota en superquota vast te leggen
alle andere mogelijke doelstellingen op papier te zetten
kassa’s te bedienen
en betaalterminals en betaalterminals
en om het geld te tellen, of de tussentotalen, of de winsten of de verliezen, of de centen per uur, per minuut, per seconde
en alles blijft eindeloos, eindeloos duren want we hebben het nodig, nodig, broodnodig.

(Nieuwsbrief dd. 27/10/2018 van De Tijd Weekend:

Beste lezer,

Alleen in De Tijd geeft tv-kok Jeroen Meus dit weekend tekst en uitleg bij het faillissement van Würst, de hotdogketen die hij oprichtte. Het is een welgemeende mea culpa: ‘Ik ben op de grenzen van het ondernemerschap gebotst.’

Beleeft de economie een herfstdipje, of is er meer aan de hand? De bedrijfsleiders die wij erover aanspraken, zijn duidelijk: zij zetten zich schrap voor een economische storm. Op de beurs wordt het volgens onze experten dan weer stilaan koopjestijd.

Belgische wijn kan troost bieden in tijden van economische somberte. De kwaliteit ervan wordt steeds beter, maar de rendabiliteit, dat is een ander paar mouwen. Proef onze doorlichting van de Belgische topdomeinen.

We wensen u een prettig weekend.

etc.)

OVER EEN DONZIGE EIK

En hij riep de Engelen aan en ze verschenen en brachten mee:
Vijf zwanen en hun gezinnen (lol)
Dertien paardenbloemenpluizen uit Berlijn
Twee witte merries
Drie zachtaardige honden
Een volledig mosterdplantenveld
Tien mooie liedjesteksten
Dons, dons, dons
Zes dromen
Vijf elfen
Een donzige eik
Een ontelbaar aantal ijverige mieren
Evenveel duizendpoten
Tien stralende dagen, om te beginnen
Tien stralende boeken, en de rest van de bibliotheek van Borges stond op de planning.
Acht gitaarsolo’s
Twintig veelkleurige zoetwatervissen, een plezier voor het oog
Een volledig geheugen muziek, als achtergrond.

En hij wist niet waar eerst te kijken en zei dat zijn lichaam en hoofd zich zouden moeten splitsen om alles te kunnen betasten en bekijken, maar hij vond het fijn en zou dat met veel plezier doen, zei hij, en hij begon met het dons, dons, dons.

GEVOELIG

Nee, langzaam. Heel langzaam. En let op, want het is gevoelig. Ja, dat is beter. Oei, nee, opletten. Wacht even. Herbegin. Goed zo. Ja, dat is veel beter. Nu de volgende stap. Nee, wacht een paar seconden. Rust. Adem in, adem uit, adem in. Neem de naald. Extra voorzichtig. Ja, laat ze wat opwarmen. Rustig. Denk aan het dons. Juist, ja, o zo zacht. Hm. Oei. Nee. Ik zou toch nog wat wachten. Tel tot vier. Ssst, stil, twee, drie, vier. Nee, herbegin. En het is beter als je fluistert. Heel zacht. Twee, drie, vier. En heel langzaam. Ja, goed, nu zal het lukken. Wacht, opletten. Ja dat is goed. Ja, zie je? Perfect. Gevoelig. Zo. Langzaam. Ja, langzaam. En heel zacht.

LAMLENDIG

‘Ik verveel me,’ zegt hij.
Hij geeuwt.
Neemt een boek vast.
Legt het weer weg.
Geeuwt.
‘Ik verveel me,’ zegt hij.
Neemt een blad papier en een potlood.
Schrijft een woord.
Legt het potlood weg.
Speelt met het papier.
Vouwt een vliegtuig.
‘Zou het vliegen?’ vraagt hij hardop.
Geeuwt.
Legt het vliegtuig neer.
Geeuwt.
‘Aaargh, de verveling,’ zegt hij.
Neemt het vliegtuig weer op.
Neemt het potlood.
Schrijft iets op een van de zijkanten van het vliegtuig. We kunnen niet lezen wat.
Hij geeuwt.
Hij probeert het vliegtuig te laten vliegen, maar het valt met de neus steil naar beneden.
Hij geeuwt.
‘Nee, echt niet, ik raap het niet op,’ zegt hij.
‘Goh, ik verveel me,’ zegt hij.
Geeuwt.
Neemt een blad papier en een potlood.
Schrijft iets.
Speelt met het papier.

EENENTACHTIG

‘Ik was bij mijn moeder,’ zei ze, ‘het is altijd hetzelfde, ze zal niet meer veranderen, ze vraagt hoe het met mij gaat en met de kinderen en met mijn broer, en of onze pa nu? en die laatste zin maakt ze nooit af, want ze weet het maar ze vergeet het of ze twijfelt, zegt ze, en dan begint ze te herhalen, hoe het met mij gaat, met de kinderen, herhaling herhaling.’

‘En de volgende keer,’ zei ze, ‘is het weer net hetzelfde. Nee, het zal niet meer veranderen, het zal zelfs verergeren, ze vraagt vijf keer hoe het met mij gaat en met de kinderen, met mijn broer, en of onze pa? En dat laatste blijft voor haar, in haar geheugen, waarschijnlijk voor eeuwig een vraagteken.’

‘Het is niet anders,’ zei ze. ‘We moeten hiermee voort. Ieder bezoek is een herhaling, herhaling, ze vraagt waar ze is en dan zegt ze Oh ja, ik was niet zeker maar nu weet ik het weer, ze zijn hier erg vriendelijk en het eten is goed en ze zegt dat ze niet wil klagen want mensen klagen al genoeg en zo slecht is het leven toch niet, zegt ze.’

‘Volgende week ga ik terug,’ zei ze. ‘Ik kan alles tegen haar zeggen en eindeloos vertellen, ze onthoudt het toch niet en ik mag telkens en telkens opnieuw beginnen, soms doet dat deugd, dat ik kan herhalen, herhalen.’