MEREL EN MUS – DE WOLK EN DE ROTS

Vanaf ong. 20/12/2021 in de boekhandel.
Tekst: Eliane De Bleser. Illustraties: Peter-Paul Rauwerda.

Lieve lieve,

Dromen dromen
schrijven schrijven
lezen leven
zonlicht vogels

dromen laten
laten dromen

leven lezen
dit en later

Beste trouwe en oude AW-lezers, beste iedereen,
Niet zonder trots: Het boekje ‘Merel en Mus – De wolk en de rots’ zal vanaf +/- 20 december 2021 in de Nederlandstalige boekhandels liggen.

Het Merel en Mus-reuzeproject van bijna tien jaar geleden werd, door toedoen en volhouden van illustrator Peter-Paul Rauwerda, opgepikt door uitgeverij Clavis, via hun wedstrijd Key Colours.

Heel veel dank aan Peter-Paul, voor zijn doorzettingsvermogen én voor zijn onmiddellijke geloof in Merel en Mus. Maar evenveel dank aan alle andere illustratoren die hier zoveel jaar geleden aan meegewerkt hebben. Merel en Mus was erg mooi en blijft uniek – net zoals de fantasie van vooral kinderen, maar ook van de illustratoren en van iedereen die de resultaten van het prachtige en diverse werk kon zien.

WHOEF

En dan, na dagen, weken, maanden, (jaren?) van alles continu veel te hectisch: de warmte van de boeken, plots, als een mokerslag (maar dan een happy one), de blik op de stapels, de rijen, de warmte van deze lieve rommel, de notities, de blocnotes, de potloden, de pennen, hier en daar nog wat notities – 
Alles zowel hier in het echt als in mijn hoofd, hoe warm kan een mens het hebben? 
En dan wil Word niet openen, Evernote vraagt ook een eeuwigheid, dan toch maar papier en potlood, ha nee, Word, nee, nog niet open, toch niet.
Het komt door P.D. James (ik respecteer de spatie en de punten, natuurlijk), ik weet niet waar ik zijn naam haalde, de titels, ik weet ook niet of ik dit wel graag zal lezen, na Vonnegut (‘Slachthuis vijf’, absoluut mijn top vijf, ik zal dit blijven herlezen) en Llosa (‘De stad en de honden’, toch ook een mokerslag, zal ik hem blijven lezen?) maar nu, nog voordat ik echt in James’ ‘Het moordkabinet’ begin, nog geen letter gelezen!, de opdracht ‘Voor mijn twee schoonzoons’ en 
Het heden en het verleden
Zijn beide misschien aanwezig in de toekomst
En de toekomst ligt besloten in het verleden.
T.S. Eliot, ‘Burnt Norton’

(haha, is er een link met ‘Slachthuis vijf’?)
WHOEF
Dus, ik wou het over de warmte hebben, de boeken slaan met warmte, haha, ja, dus sta me toch maar eens toe om hier aan name-dropping te doen (James, Vonnegut, Llosa, Eliot) om de warmte van de boeken mee te geven, kan ik het deze (nu!) drie minuten lang uitroepen? Zou de wereld mij horen?

BLURP

Dit model is exclusief maar toch mainstream en dat aan een goede prijs. Gelieve alle promomateriaal volop in uw publiciteit en berichtgeving te gebruiken. Het zal een voltreffer worden, de verkoop zal de pan uit swingen!
U heeft eerder deze week 1 stuk gekregen. Gedurende de komende acht maanden leveren we er nog twee, de exacte data zullen u binnenkort meegedeeld worden.
Succes met deze toekomstige marktleider! Het Merk rekent op u!

MEUBELMAKER

Dit is voor de man met de grote handen:

– Hij metst muren.
– Hij maakt tafels en kasten.
– Hij kan carburatoren afstellen.
– Hij weet hoe de leidingen lopen.
– Hij hijst drie vuilniszakken tegelijk.

‘Wat eten we vanavond?’ vraagt hij.
Zijn vrouw antwoordt: ‘Het is donderdag. Je weet wat we eten.’
‘Ik dacht, misschien eens iets moderners?’ zegt hij.
‘Modern, modern? Ik moet de woonkamer nog stofzuigen en dweilen,’ zegt zij.
‘Dat stof gaat echt niet lopen. Niemand heeft daar last van,’ zegt hij.
‘Ik wel,’ zegt zij.

VOORBIJ

Doe mij maar Spanje, zei de ene.
Ja, voor mij ook, Andalusië, zei de andere.
Neenee, vond de eerste, ik ga terug naar de Costa Brava.
Ik veel liever de Provence, zei een andere.
En wij gaan al jaren naar Malta.
Nee, liever de Cote d’Azur en af en toe eens een goeie citytrip, vond nog iemand anders.

En mijn BMW, zei de eerste.
Nee, mijn Audi A6.
Nee, mijn Golf Cabrio.
En ik kocht de grootste Lexus.
Heeft er dan niemand van jullie een Tesla? Want Ik heb een Tesla.

Doe mijn nog maar een Duvel.
En ik een gin-tonic.
Nee, ik blijf bij mijn chardonnay.
Liever een simpele koffie nu.
En ik snak naar een goeie Palm.

Aan het terras passeerden een jonge vrouw en twee kinderen van een jaar of vijf, zes. Zij zeulde met een grote reistas en de kinderen hadden ieder een rugzakje. De kleinste zei iets. De vrouw aarzelde, schudde nee en liep door. De kinderen volgden en keken nog even om.

DIEP

Of moet ik een ‘workshop boomklimmen’ volgen? Of ‘bosbaden’, of ?
Ondertussen sta ik hier te wachten op onze Max. Hij verdween in de donkerte van de veel te vroege ochtend, trok zich niks aan van de regen en concentreert zich waarschijnlijk op een konijn, op een muis of een rat, op de poes of op een verloren gewaande tennisbal.
De bomen van het kleine bos tekenen zich scherp af tegen de donkerblauwe hemel. Hun bladerdek dunt uit. Geen maan, de maan die zo vaak door de bomen schijnt en me dan iedere keer weer aan Poe doet denken.
Max en ik zijn alleen. De rest van de wereld slaapt nog, de mensen zijn ver weg in hun dromen over ik weet niet wat. Over een Porsche, misschien, of heel gewoon over een goede maaltijd met vrienden.
Ja, alleen met de stilte van de regen en van de bomen. Nog even. Ik zuig de ochtendlucht diep in, adem haar langzaam en lang terug uit, adem haar weer diep in, dieper nog, en weer uit, zo traag als ik kan, en opnieuw, en opnieuw.