HET GEWICHT

DEEL II. HET DAGBOEK.
Dag 1, dag 2, dag 3.
Allerlei wordt geschapen, zwarte strepen sieren de lichtgevende toestellen, mensen zetten er een tekst bij en delen, delen.
Buiten de steden heerst de bliksem.
Een enkeling beseft dat hij écht bestaat en klieft met zijn laarzen door de modder. Als hij langer dan een paar seconden blijft staan, voelt hij zich wegzakken.
“Het gewicht van een mens,” denkt hij, en glimlacht. Hij zet een paar stappen, blijft staan, voelt dat hij wegzinkt, glimlacht opnieuw.
“Het is echt,” denkt hij.

(Het dagboek: 10 dagen)
(‘Neo’ is een deel van de Polyptiek)

Advertenties

IN KOOR

NEO
DEEL I. LATER
De wolken vliegen voorbij maar zij zien eruit als blauwgetinte computerschermen.
Iemand vraagt waar de gewone wolken en de gewone lucht naartoe zijn en honderden mensen antwoorden in koor dat alles, wat zich vroeger boven de hoofden bevond, nu is vervangen door wat de miljoenen laptopgebruikers online zetten.
‘Het is beter,’ zeggen zij.

Zeeën en rivieren zijn enkel op scherm te vinden, niemand weet nog dat die bestonden, zij zijn als koeien voor stadskinderen.

Een man met goede ideeën organiseert tentoonstellingen.
‘Wolken met olifantenvormen’
‘Wolken met neuzen’
‘Regenwolken’
‘Blauwe hemels’
Hij vindt ongekende tinten blauw uit, van licht tot donker, bijna zwart, en lanceert enkele nieuw thema’s: ‘Donder en bliksem’, ‘Dieren van vroeger’, ‘Bloemen van vroeger’.

De tentoonstellingen worden eindeloos gedeeld en vereeuwigd. De man met de goede ideeën wordt rijk en heeft nog meer ideeën; hij laat, op de binnenmuren van de woonhuizen, beelden van vroeger weergeven – behangpapier dat, telkens de bewoners thuiskomen of wakker worden, oplicht en beelden uit een van de vele thema’s weergeeft.

‘Neo’ in fragmenten. Vanaf nu wordt deze titel enkel nog in de tags vermeld.
Met dank aan H/S om me op enkele inconsistenties te wijzen.