VERVOEGING

Ook ik geef niet om rijm, noch om ritme. Enkel om wat kleur, om de blauwe lucht, om een bos in het mooiste seizoen en om een stel lachende ogen.
En ach, jij maalt, hij maalt, wij malen, jullie malen, dees en gene malen er niet om, immers, de dag van vandaag zijn heel andere dingen van tel.

Dus ja, tja, pfff, nee.
Of hier nu dichterlijk rijmende woorden of korte of lange cijfers of letters of blanco’s staan,
jij maalt, dees en gene malen echt niet om rijm of om ritme, of om gedichten. Heel misschien wat om kleur, om de blauwe lucht, om de volle maan,
om een hond of een baby of om een populaire foto ervan, dat, tja, zo gaat dat, nietwaar, de dag van vandaag?

NAAR BARCELONA, MISSCHIEN?

Hij kon niks meer
                               zeggen
zijn keel zat dicht,
hij stuurde me
                enkel
een lange reeks                                         smileys,
1 van iedere soort tot en met de
rode.

Een week later zag ik hem
                weer,
hij haalde de schouders op en
                                                wees
met beide wijsvingers naar zijn
opeengeperste
                         lippen.

Hij schudde daarop zijn zakken
leeg en haalde nog eens de
schouders op.                   Hij
                               draaide
met de ogen alsof hij wou
     zeggen
     dat hij het
beu
      was

maar plots veranderden zijn gezicht,
zijn ogen, zijn lippen en kreeg
                ik
een geweldige glimlach
inclusief
twinkelingen en witte tanden.

                                     Hij begon een vrolijk deuntje te
                fluiten,
zwaaide juichend met beide handen
en danste de straat in    –            
                                              weg.