OF EEN BALLERINA OF EEN POSTMAN OF EEN INGENIEUR OF EEN LASSER OF EEN DOKTER OF EEN (*)

(rustig) Maar.
(luider) Maar, maar.
(nog luider) Maar!
(stil)
(stil)
(twijfelend) Maar… Maar…
(stil)
(zacht) Maar.
(luid) Maar? Maar?
(vastbesloten) Maar!
(stil)
(stil)
(nog altijd vastbesloten) Maar!
(herhaalt) Maar!
(verlaat de kamer)

* telkens M/V

BROOS NIET BROOS NIET BROOS NIET BROOS NIET BROOS NIET BROOS NIET

(Een cirkel in de titel! lol!)

Zij zegden dat het broos was maar ik deed alsof ik dat niet hoorde en ik nam een sloophamer.
Baf! Bang! Duizenden stukjes!
Zij werden woedend, gilden, spuwden zelfs vuur.
‘Gene paniek,’ zei ik.
Zij luisterden niet, bleven gillen en vuurspuwen, schoten vlammen van tien meter lang.
‘Gene paniek,’ herhaalde ik.
Ik nam de sloophamer terug vast en zag dat zij een paar passen terugzetten. Het vuurspuwen en gillen stopte en zij bleven afwachtend staan.
Ik klopte met de sloophamer op enkele van de stukjes en wonder, o wonder, alle splinters en schilfers sprongen op en vormden snel weer hun oorspronkelijke geheel.
‘Zie je wel?’ vroeg ik.
De vuurspuwers bleven nog een minuut of wat onbeweeglijk staan. De verwondering stond in hun ogen te lezen en ik herhaalde mijn ‘Zie je wel?’. Zij bleven rustig, bogen het hoofd en dropen onhoorbaar af.

ARM ARM ARM

En zij is arm. Arm, arm, arm en haar zoon moet naar school en zijn schoenen vallen uiteen
en het is nog geen winter en ze heeft niet eens
en de gasmeter tikt en de elektriciteitsmeter tikt en alles kost geld en kost geld en de achterband van haar fiets
en ze moet dit en ze moet dat en ze heeft nog wat geld tegoed en haar loon zal pas
want ze werkt en ze werkt maar het is nog te nieuw en ze weet nog niet goed en het eerste geld is nog niet
en zijn schoenen. En zijn jas. En een sjaal.
Er zit een dikke krop in haar keel en ze probeert een extra job maar de tijd voor haar zoon
en ze bijt zich erdoor en erdoor, telkens weer, dag na dag, dag na dag, dag na dag, dag na
en ze slikt, maar die krop in de keel, dag na dag, dag na dag, dag na dag, dag na

ECHT ECHT ECHT

‘Heb je nog aan me gedacht?’ vroeg zij.
‘Iedere dag,’ beweerde hij.
‘Ik geloof je niet,’ antwoordde zij.
‘Ach,’ zei hij.
‘Iedere dag?’ drong ze aan.
‘Ja. Nee. Bijna. Soms,’ zei hij.
‘Hm,’ zei zij.
‘Maar ik heb je gemist,’ zei hij.
‘Hm. Ik geloof je niet,’ herhaalde zij.
‘Toch hou ik van je,’ zei hij.
‘Jaja, dat zal wel,’ grinnikte zij.
‘Echt echt echt,’ benadrukte hij.
‘Doe-oei,’ wuifde zij.
‘Nee, nee, het komt goed, ik hou zo veel van je, blijf,’ vond hij.
‘Ik denk het niet, ik ben hier echt echt echt weg, doe-oei,’ herhaalde zij.

ROEPEN

Ze zei dat ze hem niet hoorde, dat hij moest roepen en hij riep.
Ze zei dat het nog niet helemaal verstond en dat hij beter moest articuleren en hij riep wat luider en duidelijker.
Ze wachtte even en vroeg fluisterend of het nog lang zou duren.
‘Een week of drie,’ antwoordde hij zacht.
‘En dan zijn we er?’ vroeg ze.
‘Ja. Ja. Ja,’ antwoordde hij, steeds zachter.

HET KAN VERKEREN

Gek. Ze maakten me gek. De aantallen, de hoeveelheden, de afmetingen! 5366, 9822, 3621, 10988, 527, 687, 13687, 9913! De cijfers en getallen vlogen door de lucht, meestal vliegensvlug, soms tergend langzaam.
Ik kon het niet meer verdragen, stond op en riep luid ‘GENOEG! GENOEG!’.
Het werd stil in de zaal.
Muisstil.
De frontman had zijn mond al open om een volgende afmeting of aantal te roepen, en bleef zo nog enkele seconden zitten. Ik besefte wat ik gedaan had en merkte dat iedereen me aangaapte. Ik wou in de grond zakken van schaamte, bleef in mezelf echter ‘GENOEG! GENOEG!’ herhalen en zakte niet in de grond, maar kromp ineen. Ik werd kleiner en kleiner. Centimeters. Ik werd een veldmuis! Een keer ik dat goed en wel besefte, liep ik bliksemsnel, zoals enkel een veldmuis dat kan, de zaal uit. Echt. Ik slalomde tussen de benen van de anderen, ik hoorde vrouwen gillen en mannen vloeken, een iemand vermorzelde me bijna maar ik was te snel, slalomde voort en kon door een openstaande kier ontsnappen, de gang door, recht naar buiten, de tuin in. Daar was ik veilig. Ik hoorde het tumult dat ik veroorzaakt had, een paar minuten later klonk de tot rust aanmanende stem van de frontman en niet veel later declameerde hij gewoon voort. ‘812, 7832, 6001, 15687,’ enzovoort. Ik kroop door de haag en verliet het domein tot ik ver genoeg was en niks meer hoorde. Ik kalmeerde en werd langzaamaan terug mens.