OOIT, MISSCHIEN

Ja, meneer J.L. is een heuvel en hij deed me aan iemand denken: aan Meneer ABC.
Hij heet zo. ‘Meneer’ is zijn voornaam en ‘ABC’ is zijn achternaam.
Ik sta stil bij het feit dat hij mijn beste, allerbeste vriend is.
Ik kom er later op terug, veel later.
Advertenties

OF DRIE BOCHTEN

(a.k.a Meneer J.L., V.2.)

Enkel meneer J.L was belangrijk. Al het andere mocht, letterlijk, ontploffen.

Begrijp dit niet verkeerd; ‘meneer J.L.’ is geen persoon, ook al heet hij zo. Meneer J.L. is een heuvel in de Ardennen, niet ver van de vallei van de Ninglinspo, twee bochten voorbij Nonceveux.

Ik vertrok.

De Ninglinspo ontving me met open armen, wou me knuffelen maar dat heb ik geweigerd. Geen knuffels, zei ik, omdat ik haar anders in de kast zou moeten zetten.

Dat wordt moeilijk! lachte ze en ik grapte hartelijk mee, maar na enkele minuten werd ik weer ernstig.

Goh, zei ze. Je meent het.

Ja, zei ik. Morgenochtend ga ik naar meneer J.L. en ik zal daar een maandje blijven.

Je lijkt vastbesloten, zei ze.

Meer dan ooit, antwoordde ik.

En? Positief over de afloop?

Absoluut, wist ik.

Geen angst, geen zorgen? vroeg ze.

Nee, zei ik.

Maar je maakt een tussenstop, bij mij? vroeg ze aarzelend.

O ja, zei ik.

Ik nam mijn mantel, ging naar buiten en verfoeide de gloednieuwe parking.

Dat wegje zal er nog altijd zijn, gokte ik.

Ik vond het. Moeiteloos. Ik herkende het eerste brugje.

UIT DE LINKERMOUW

Maar voor meneer J.L. was het eenvoudig. Hij had het maar uit zijn mouw te schudden. De linker. Twee, drie of vier keer per week en dan floep, daar was het. Soms, en enkel op zomerse zondagen, vier of vijf keer op een dag, maar achteraf was hij dan telkens erg moe.

Ik wil het hier vooral hebben over die ene keer, op een woensdag in oktober. Het was toen heel erg. Zijn linkerarm begon zacht te daveren en na een minuut of wat schokten ook zijn romp, zijn hoofd, zijn rechterarm en beide benen. Terwijl het gebeurde kon hij niet praten of stappen, hij slaagde er zelfs niet in om een zakdoek te nemen.

Tijdens het meer dan een uur durende daveren bleef alles volop uit zijn linkermouw gutsen. Zowel de pijn als de verwondering stonden op zijn gezicht te lezen maar na afloop was er enkel nog de verwondering en was hij blij, zelfs vrolijk dat hij dit had mogen meemaken.

Op mijn vraag, of hij wist wat dit veroorzaakt had, kon hij niet antwoorden. Toch was hij bijzonder dankbaar dat het gebeurd was en hoopte hij op een herhaling.