ANDEREWOORDEN

En.
Kijk: het blad. Van groen naar bruin en goud en rood.
Focus.
Herfst, winter, lente met het opnieuw ontluikende blad, zomer, herfst, en zo voort en zo voort
Goud, wit, groen, blauw, telkens gelardeerd met wat rood, bruin en nacht, groen en Pasen, blauw en het eeuwige groener dan groene gras.

(Natuurlijk, bij bijzonder droge zomers moeten we de kleur van het gras anders inkleuren)
(Natuurlijk, in het hoge noorden en natuurlijk, in de woestijnen)

Focus.
Op steenkool en diamant, op de kleinste uitstekende tip van een rots, op een zandkorrel, op de uiterste top van de wilg, op de uiterste tip van het blad van de aloë vera.

Pick one! Choose One!
Men neme de bovenste top van de wilg. Men neme het uiteinde van die tak. Of kies: de allerkleinste oase, of een duizendste deel van een poot van een mier.

En waar is de macht? Zij ligt in dat diepste. Zij ligt in het donker. Af en toe is er een nieuwsoortige, lichtgevende vis die aan haar voorbij zwemt.
‘Huh!’ zegt de vis.’ De macht is gezonken, zie haar hier liggen, zij kan niet meer, zij is niet meer, zij ligt hier, in haar eigen eenzaamheid, zij kan niet bestaan in haar eentje, huh, bye, macht!’ En de vis dooft zijn bijzondere licht tot hij honderden meters bij haar vandaan is, zodat zij in donkerder dan donker water moet wegkwijnen, herleid wordt tot helemaal niks.)

Dus.
We recapituleren.
Focus.
De top van de hoogste tak van de grootste wilg.
De uiterste tip van de bovenste groene veer van de hoogstzittende papegaai van Iguassu.
Of.
Vraag aan de sherpa (ander werelddeel, ja natuurlijk) de weg naar de hoogste top.
Bedank de sherpa.
Adem, drie, vier, adem, drie vier, adem.

En dan
Groter dan groot, dieper dan diep.
Walvissen, haaien, dolfijnen.
Kabeljauw, tong, gladde paling.
Schildpadden, zeehonden, pinguïns.
Koralen, algen, plankton.

Verder dan ver, dieper dan diep,
Blauwer dan blauw, licht en donker.

En daar:
Een scheepswrak. Met aangekoekte
borden en flessen, met groen uitgeslagen
zilver en met
skeletten.

En daar:
Een oorlogswrak. Met aangekoekte
kanonballen, met groen uitgeslagen
zilveren munten en met
restanten van macht, verroest en verwaterd.
Dieper dan diep, tot oneindig.
Waar licht verdwijnt, en vissen niet eens
meer bestaan.
Onpeilbaar.
*
Is er daar toch een of andere slimme wetenschapper die er in geslaagd is om tot op het diepste van het diepste af te dalen, in een of andere grappig uitgedoste duikboot, versierd met de modernste snufjes en techniekjes en hij daalde en daalde en bleef dalen tot daar waar het licht voor immer en altijd onbestaand is.
*
Hij bleef daar vijfenveertig dagen.
Vijfenveertig!
Na afloop moest hij niet in de caisson maar kon hij moeiteloos zweven en vliegen en helikopters en vliegtuigen volgen. Hij zei dat, in dat diepe, het donker erg donker geweest was, maar dat hij lichtgevende onderwaterschepselen had zien rondzwemmen. Hun vormen en bewegingen waren ongezien, zei hij.
Ongezien!
Nieuwsoortig, zei hij.
Nieuwsoortig!
Hij zei dat hij volgende week terug naar het diepste der diepste wou terugkeren. Hij zei ja, misschien is het een verslaving, zei hij. Het donkerste der donkerste, verslavend. Wie weet? Vroeg hij. Maar hij wou in ieder geval terug, naar de lichtgevende onderwaterschepselen, zei hij. Hij zou ze van nog dichterbij bekijken. Het dichtste van het dichtste, zei hij, in dat allerdiepste donker, zei hij.

Maar kijk:
Een olifant, een kat, een slang,
een kleine muis, een mug, een vlieg,

Een rode haag, een gele bloem,
een dikke boom, een mooie plant

En elders dan: de lucht, het licht,
een wolk, een storm, de zon, de maan

En eb en vloed van elke zee
en elke oceaan en verder nog:

Planeten, sterren, witte sluiers,
zwarte gaten,

On-verkenbaar, zonder einde en veel
meer dan een heelal.

En op de marmeren trappen in het station zat de De Minister.
Op zijn voorhoofd stond ‘Ik Ben Een Vluchteling’. Het was onuitwisbaar.
Een politieman zag hem.
De politieman riep versterking en er kwamen vijftien collega’s.
De De Minister werd onder dwang naar buiten gebracht.
Op zijn voorhoofd stond nog steeds de zin ‘Ik Ben Een Vluchteling’.
Buiten werd hij gelyncht.
De bewoners van de beste en grootste en mooiste en duurste stad van het land wilden immers niet, dat er een ‘Ik Ben Een Vluchteling’ op hun voetpad zat.
Daarna kwam men te weten dat het een De Minister was.
Iemand had hem goed liggen gehad en met een dikke zwarte stift de woorden ‘Ik Ben Een Vluchteling’ op het voorhoofd geschreven.
Maar het was te laat. De De Minister was Dood.
De sjiekste stad van het land verkeerde voor tien dagen in de diepste rouw, en de inwoners zeiden, nee, sterker, ze zweerden dat ze het nooit meer zouden doen en dat ze de volgende ‘Ik Ben Een Vluchteling’ eerst grondig zouden controleren.
Kleur van de haren en van de ogen.
Kleur van het identiteitspapiertje.
Lengte van de teennagels.
Aantal haren in de oksels, op de borst en rond u weet wel.
Heupen-, borst- en dijomtrekken.
Vingerafdrukken.
Kijken of hij of zij al een chip had.
Aantal kinderen – vanwege de kinderbijslag, u weet ook dat wel.
Kortom; ze zouden in het vervolg de hele mishmash controleren.
Want stel je voor: nog een De Minister gelyncht! Dat zou een ramp zijn voor onze samenleving! We zouden het niet overleven! Wat moeten we beginnen, als er nog een De Minister?!

Zo gezegd, zo gedaan.
De administratie maakte zich klaar met scanners, krachtige pc’s, de nieuwste grootschermbeelden, grote micro’s, enorme camera’s, maar ook, in het geval de moderne reutemeteut het zou begeven, stapels papier en duizenden potloden (zwarte en rode!) en stempels (eveneens zwarte en rode!). En de administratie begon aan haar gevecht, en ze zag het niet zitten, want de ene administrator deed meer of minder dan de andere, en om tien uur was het al tien uur en terwijl de ene zich nog urenlang uit de naad werkte om alle stempels netjes op de correcte plaatsen te zetten, vond de andere dat hij een koffie en een toiletbezoek en zo voort, u kent dat wel, of zegt u van niet?

Maar bon.
Een dag of tien later bleek dat vijfhonderd De Ministers met dezelfde dikke zwarte stift het ‘Ik Ben De Beste Vluchteling’ op het voorhoofd gekregen hadden en omdat de administratie nog niet klaar was voor die enorme toeloop werden er Driehonderd van deze De Ministers helemaal doodgemarteld en het was te laat, te laat, ze waren morsdood en de letters op de voorhoofden bleven onuitwisbaar. En zo kwamen de De Ministers terecht in de Ik-Ben-Een-De-Minister-Met-Het-Label-Ik-Ben-Een-Vluchteling-hemel en ze kregen geen rijstpap, ze kregen gewoon niks, zelfs geen watersoep en ze zitten daar nog altijd, ze moeten op hun blote knieën wachten tot de letters verdwijnen.

Er zijn geen zekerheden meer want de postbode is een andere en hij komt niet meer om tien maar om negen maar om elf en soms niet.

En ik heb de Koen al lang niet meer gezien en hij reed altijd zijn banden lek en dan was zijn vader telkens boos maar nu, de Koen?

En Jef, en Mijnheer Macharis?

En de aarde is vaak te warm en dan weer te koud en er is zo veel regen en de storm was te zwaar.

— een plateau verschuift.

De stad is de stad is een mierennest met weerspiegelingen in het glas van de ingang van de metro en een vrouw bedelt en een vrouw bedelt en een vrouw bedelt.

De wereld is een grote camera en we willen allemaal op zijn film en de rol is oneindig en de grote goden kijken toe om te zien wat u koopt en eet en drinkt en draagt en bent en wordt en of u het harnas houdt.

— geen plateau verschuift. De lagen worden dikker. De dikte wordt gevormd door een overaanbod aan weekenduitstappen – naar de Champagne, naar de Eiffel, naar de Ardennen, naar drie zeeën, naar vijfendertig pretparken.

De stad is de stad en ze barst uit haar voegen. Driehonderdachtenzestig van haar inwoners hebben dat gezien en halen gelaten hun schouders op. Ze kijken uit hun ramen, uit hun driehonderdachtenzestig verschillende verdiepingen. Ze zien het gewriemel. Nogmaals: de schouders.

Een andere driehonderdachtenzestig zetten zich in voor de mens. Ze komen op de televisie en mogen hun verhalen vertellen. Een derde van die driehonderdachtenzestig wil eerst, de andere derden zetten zich in, in, in.

Vroeger: de postbode was eens dronken en hij was gevallen en hij liet een bloedspoor van nummer zevenennegentig tot en met nummer honderddertien. Hij leidde de verhalen gedurende dagen.

Er is een nieuwe opname. Ze zoeken nog figuranten.

— een plateau verschuift. San Francisco ligt vlakbij. Haar inwoners hebben het gevoeld en weten dat de stroom, en dat de aardplaten, en ze spiegelen zich in het glas van de tram en kijken toch nog eens naar de zeehonden en spiegelen zich nog eens in de uitstalramen en een plateau verschuift en de BART rijdt niet, ‘GE MOET TE VOET’ gilt de beambte en hup hup Highway One wordt een voetpad.

Koen. Koen? Ik heb geen idee. Koen?