BAF

en een vrouw klopt op het hoofd van haar man. ‘Jij. Hebt. Die. Ene. Klus. Nog. Altijd. Niet. Gedaan,’ dreunt ze.
Hij haalt zijn schouders op, zegt ‘Jaja ik zal het direct doen, ik ga eerst even naar buiten,’ en hij loopt de tuin in, ademt diep in en uit en bekijkt de rode fuchsia, ja, die moet uitgeplant, misschien best vlakbij de afsluiting? Hij wil wat goeie grond in de kruiwagen scheppen, waar is die ene spade ook weer? En misschien moet hij ook dadelijk maar die magnolia verzetten? Het is al avond maar de bijna volle maan geeft voldoende licht, hij kan nog een uur of wat, minstens

EN

vleermuizen. Niet angstaanjagend, ze horen erbij, iedere laatzomeravond fladderend over de binnenkoer, geen idee waar ze naartoe vliegen, in het donker lijkt hun gefladder op dat van de zwaluwen maar de zwaluwen slapen, die rusten en bouwen aan hun energie voor hun levenslust, morgen, morgen.

SKY – ROZE

er is veel roze, roze, zoals op dat verjaardagsfeestje van dat jonge meisje, in Berkeley, een huis vol roze geschenken en volk, volk, en roze moeders die de hele tijd zegden ‘soooo cute’ en ‘soooo nice’. De vloer, de muren, de tuin, de ganse lucht kleurden roze, het meisje zelf als eerste, helemaal, schoenen, sokken, jurk, tot en met de tip van haar neus, sooo beautiful.

LIVING

‘I am not interested in art as a means of making a living, but I am interested in art as a means of living a life. It is the most important of all studies, and all studies are tributary to it.’
(Robert Henri, The Art Spirit)

SKY BLUE SKY EN

een oudere man en een nog oudere hond lopen voorbij. De man groet ons niet, hij zit in de tunnel van zijn wandeling. Telkens om acht uur vertrekt hij, weer of geen weer. Zijn vrouw ligt nog in bed, ze voelt zich niet goed, zei ze, ze zei het ook gisteren. Straks, in de loop van de voormiddag, staat ze op en vraagt ze waarom de koffie niet goed smaakt, waarom hij geen verse gezet heeft.
‘De koffie wàs vers,’ antwoordt hij. Zij gromt dan binnensmonds en hij zegt dat hij met de hond naar buiten gaat.
‘Alweer?’ vraagt ze, trekt haar badjas wat dichter rond zich heen en verandert het televisiekanaal. Hij wist dat ze dat zou doen maar zegt er al honderd jaar niks meer over, hij gaat gewoonweg naar buiten, de tuin in, misschien ook de straat op, de hond heeft zijn beweging nodig, zegt hij, twintig, dertig keer op een dag.

OF EEN BALLERINA OF EEN POSTMAN OF EEN INGENIEUR OF EEN LASSER OF EEN DOKTER OF EEN (*)

(rustig) Maar.
(luider) Maar, maar.
(nog luider) Maar!
(stil)
(stil)
(twijfelend) Maar… Maar…
(stil)
(zacht) Maar.
(luid) Maar? Maar?
(vastbesloten) Maar!
(stil)
(stil)
(nog altijd vastbesloten) Maar!
(herhaalt) Maar!
(verlaat de kamer)

* telkens M/V

BROOS NIET BROOS NIET BROOS NIET BROOS NIET BROOS NIET BROOS NIET

(Een cirkel in de titel! lol!)

Zij zegden dat het broos was maar ik deed alsof ik dat niet hoorde en ik nam een sloophamer.
Baf! Bang! Duizenden stukjes!
Zij werden woedend, gilden, spuwden zelfs vuur.
‘Gene paniek,’ zei ik.
Zij luisterden niet, bleven gillen en vuurspuwen, schoten vlammen van tien meter lang.
‘Gene paniek,’ herhaalde ik.
Ik nam de sloophamer terug vast en zag dat zij een paar passen terugzetten. Het vuurspuwen en gillen stopte en zij bleven afwachtend staan.
Ik klopte met de sloophamer op enkele van de stukjes en wonder, o wonder, alle splinters en schilfers sprongen op en vormden snel weer hun oorspronkelijke geheel.
‘Zie je wel?’ vroeg ik.
De vuurspuwers bleven nog een minuut of wat onbeweeglijk staan. De verwondering stond in hun ogen te lezen en ik herhaalde mijn ‘Zie je wel?’. Zij bleven rustig, bogen het hoofd en dropen onhoorbaar af.

ARM ARM ARM

En zij is arm. Arm, arm, arm en haar zoon moet naar school en zijn schoenen vallen uiteen
en het is nog geen winter en ze heeft niet eens
en de gasmeter tikt en de elektriciteitsmeter tikt en alles kost geld en kost geld en de achterband van haar fiets
en ze moet dit en ze moet dat en ze heeft nog wat geld tegoed en haar loon zal pas
want ze werkt en ze werkt maar het is nog te nieuw en ze weet nog niet goed en het eerste geld is nog niet
en zijn schoenen. En zijn jas. En een sjaal.
Er zit een dikke krop in haar keel en ze probeert een extra job maar de tijd voor haar zoon
en ze bijt zich erdoor en erdoor, telkens weer, dag na dag, dag na dag, dag na dag, dag na
en ze slikt, maar die krop in de keel, dag na dag, dag na dag, dag na dag, dag na

HOOG

En toen? Toen beslisten we om ons van dat ganse gedoe niks meer aan te trekken en om op eigen kracht te leren vliegen. We vonden zelfs een cursus en leerden op minder dan een dag hoe we lopend voldoende snelheid konden halen om op te stijgen. De rest was kinderspel.

ECHT ECHT ECHT

‘Heb je nog aan me gedacht?’ vroeg zij.
‘Iedere dag,’ beweerde hij.
‘Ik geloof je niet,’ antwoordde zij.
‘Ach,’ zei hij.
‘Iedere dag?’ drong ze aan.
‘Ja. Nee. Bijna. Soms,’ zei hij.
‘Hm,’ zei zij.
‘Maar ik heb je gemist,’ zei hij.
‘Hm. Ik geloof je niet,’ herhaalde zij.
‘Toch hou ik van je,’ zei hij.
‘Jaja, dat zal wel,’ grinnikte zij.
‘Echt echt echt,’ benadrukte hij.
‘Doe-oei,’ wuifde zij.
‘Nee, nee, het komt goed, ik hou zo veel van je, blijf,’ vond hij.
‘Ik denk het niet, ik ben hier echt echt echt weg, doe-oei,’ herhaalde zij.