Ik vergat te vertellen over de kikkers.
Een maand geleden gaf een kennis me de raad mijn kikkers op te eten.
Het waren er acht.
Ik koos er vier en deed zoals gezegd: in boter gebakken, met wat look.
Ze lagen zwaar op mijn maag.
Toch at ik, na een paar dagen, de andere vier ook op.
Weer had ik er drie dagen last van.
Waar mijn kennis noch ik rekening mee had gehouden, was dat de kikkers zouden blijven.
Ik voelde ze spoken.
Meermaals per dag moest ik aan hen denken.
Ik kreeg ze niet uit mijn maag, niet uit mijn hoofd.
Nu zit ik hier.
Te denken. Te vertellen.
Me af te vragen wat ik ermee aan moet.
Ik voel mijn slokdarm, ik voel mijn maag.
Ik voel de kikkers.
ANDEREWOORDEN 